![Scandinavian Living [logotype]](http://www.scandinavianliving.pl/template/img/logotype2.gif)
Piet Hein
1905 – 1996
Piet Hein uzyskał świadectwo ukończenia Metropolitalnego Liceum w Kopenhadze, po czym jesienią 1924 zapisał się na kurs przygotowawczy do filozofii na Uniwersytecie Kopenhaskim . Po jakimś czasie opuścił Uniwersytet, by pobierać nauki w prywatnych szkołach artystycznych w stolicy, spędził również trochę czasu jako student Królewskiej Szwedzkiej Akademii Sztuk Pięknych w Sztokholmie.
Po powrocie do Danii najwyraźniej znów zmienił plany, studiując filozofię i fizykę teoretyczną na Uniwersytecie Kopenhaskim, na Politechnice i w Instytucie Nielsa Bohra.
Być może to stanowi o fundamentalnej wyjątkowości postaci Pieta Heina. Nigdy nie odczuwał nieprzekraczalnej bariery odgradzającej subiektywny świat sztuki od obiektywnego świata nauki. Przez całe swoje życie wyrażał siebie zarówno jako artysta, jak i naukowiec. Bywał nazywany “uniwersalistą”. W takim sensie istniało duchowe pokrewieństwo między nim, a ideałem Renesansu - rodzaj współczesnego Leonarda da Vinci. Jednak, w przeciwieństwie do historycznych ideałów, w pracach Pieta Heina zawsze znajduje się łatwo rozpoznawalny element, czy są to publikacje naukowe, eseje, poezja, czy architektura. Charakterystycznym piętnem artystycznym Pieta Heina jest nadrzędność formy w odniesieniu do celów, środków i zawartości.
Świat Pieta Heina jest niemal uosobieniem wzoru. Jego rozpoznawalny styl języka i materiału przekształca się w sztukę. Należał do generacji, do której również należeli lewicujący artyści lat międzywojennych, a później z generacji hippisowskiej, ale zdecydował się nie podążać ani z prądem, ani pod prąd. Piet Hein wybrał swoją własną drogę. Najistotniejszych nagłówków, które pojawiały się na tej drodze było niewiele i towarzyszyły mu one w działalności poetyckiej i architektonicznej przez prawie 60 lat. Gdyby jego dorobek zebrać pod jednym tylko głównym tytułem, słowo “harmonia” byłoby najbardziej adekwatne.
W 1944 roku Piet Hein wyjaśnił swą metodę twórczą w ten sposób :"Sztuka jest odpowiedzią na te problemy, które mogą być sformułowane dopiero wtedy, gdy zostaną rozwiązane". Inni bardzo trafnie nazywali jego metodę pracy projektem architektoniczno-poetyckim.
Harmonia w formowaniu słów : Gruki W latach 30-tych Duńczycy przeczytać mogli w dzienniku Politiken kilka krótkich wierszy Pieta Heina. Wydrukowane były pod nagłówkiem "Z dnia na dzień" i zarówno gazeta, jak i autor postrzegali je jako poetycki komentarz do ważnych i mniej ważnych zjawisk codziennego życia. Autor publikował również pod pseudonimem Kumbel Kumbell. Wielu ludzi starało się zdefiniować, czym właściwie jest “gruk”. Można powiedzieć, że większość tych utworów opowiada o tym, co ktoś może wymyślić samemu, ale wprowadzają one w trafny sposób nową perspektywę codziennych obserwacji, dając czytelnikowi krótkie instrukcje dotyczące najważniejszej ze wszystkich sztuk – sztuki życia. Dlatego wszyscy mogą rozpoznać siebie w świecie Kumbela.
W latach 1940-1963 opublikowano 20 tomów gruków. Jeden z pierwszych utworów – "Pojmując zabawę jako prostą zabawę” - jest jednym z najbardziej znanych. Piet Hein nazwał go pedagogicznym grukiem i wspominał go później jako rodzaj klucza do innych gruków.
Poezje Kumbela Kumbella przetłumaczone zostały na wiele różnych języków, wydrukowano ponad 1,5 miliona kopii jego wierszy. Niewielkie gruki należą do wszystkich, zgodne z początkową intencją Pieta Heina.
Tworzenie harmonii w matematyce: Superelipsa Równolegle do pracy poetyckiej, Piet Hein zdecydował się znaleźć absolutnie harmonijny kształt fizyczny. Zgodnie z matematyczną intuicją najpierw znalazł kształt, a potem go wyjaśnił. Jego superelipsa miała rozwiązać podwójny kontrast pomiędzy kołem i kwadratem oraz między elipsą a prostokątem. Przy pomocy matematyki odnalazł harmonijną figurę geometryczną, która została użyta po raz pierwszy w dużej skali do rozwiązania problemu planowania miasta w Sztokholmie. Na prostokątnym placu w centrum Sztokholmu, długim na 200 metrów, spotkać się miały na gigantycznym rondzie dwie drogi szybkiego ruchu. Rozwiązaniem było zastosowanie superelipsy zarówno w stosunku do placu, jak i do ronda przy nowym Sergels Torg. Później superelipsa stosowana była w Kanadzie, Francji, Japonii, USA i Meksyku jako rozwiązanie wielu konstrukcji w dzielnicach mieszkaniowych i centrach sportowych, np. w Olympic Stadium w Mexico City.
Również jeśli chodzi o produkcję mebli, superelipsa okazała się wielu przypadkach dobrym rozwiązaniem – szczególnie popularna stała się przy projekcie Pieta Heina dotyczącym blatów stołów.
W trójwymiarowej wersji superelipsa była używana w metalowych wersjach rozmaitych gier planszowych, schładzaczach napojów i piłce antystresowej. Szczególnie to drugie zastosowanie doczekało się ogromnej rozpowszechnienia w latach 70-tych.
Po powrocie do Danii najwyraźniej znów zmienił plany, studiując filozofię i fizykę teoretyczną na Uniwersytecie Kopenhaskim, na Politechnice i w Instytucie Nielsa Bohra.
Być może to stanowi o fundamentalnej wyjątkowości postaci Pieta Heina. Nigdy nie odczuwał nieprzekraczalnej bariery odgradzającej subiektywny świat sztuki od obiektywnego świata nauki. Przez całe swoje życie wyrażał siebie zarówno jako artysta, jak i naukowiec. Bywał nazywany “uniwersalistą”. W takim sensie istniało duchowe pokrewieństwo między nim, a ideałem Renesansu - rodzaj współczesnego Leonarda da Vinci. Jednak, w przeciwieństwie do historycznych ideałów, w pracach Pieta Heina zawsze znajduje się łatwo rozpoznawalny element, czy są to publikacje naukowe, eseje, poezja, czy architektura. Charakterystycznym piętnem artystycznym Pieta Heina jest nadrzędność formy w odniesieniu do celów, środków i zawartości.
Świat Pieta Heina jest niemal uosobieniem wzoru. Jego rozpoznawalny styl języka i materiału przekształca się w sztukę. Należał do generacji, do której również należeli lewicujący artyści lat międzywojennych, a później z generacji hippisowskiej, ale zdecydował się nie podążać ani z prądem, ani pod prąd. Piet Hein wybrał swoją własną drogę. Najistotniejszych nagłówków, które pojawiały się na tej drodze było niewiele i towarzyszyły mu one w działalności poetyckiej i architektonicznej przez prawie 60 lat. Gdyby jego dorobek zebrać pod jednym tylko głównym tytułem, słowo “harmonia” byłoby najbardziej adekwatne.
W 1944 roku Piet Hein wyjaśnił swą metodę twórczą w ten sposób :"Sztuka jest odpowiedzią na te problemy, które mogą być sformułowane dopiero wtedy, gdy zostaną rozwiązane". Inni bardzo trafnie nazywali jego metodę pracy projektem architektoniczno-poetyckim.
Harmonia w formowaniu słów : Gruki W latach 30-tych Duńczycy przeczytać mogli w dzienniku Politiken kilka krótkich wierszy Pieta Heina. Wydrukowane były pod nagłówkiem "Z dnia na dzień" i zarówno gazeta, jak i autor postrzegali je jako poetycki komentarz do ważnych i mniej ważnych zjawisk codziennego życia. Autor publikował również pod pseudonimem Kumbel Kumbell. Wielu ludzi starało się zdefiniować, czym właściwie jest “gruk”. Można powiedzieć, że większość tych utworów opowiada o tym, co ktoś może wymyślić samemu, ale wprowadzają one w trafny sposób nową perspektywę codziennych obserwacji, dając czytelnikowi krótkie instrukcje dotyczące najważniejszej ze wszystkich sztuk – sztuki życia. Dlatego wszyscy mogą rozpoznać siebie w świecie Kumbela.
W latach 1940-1963 opublikowano 20 tomów gruków. Jeden z pierwszych utworów – "Pojmując zabawę jako prostą zabawę” - jest jednym z najbardziej znanych. Piet Hein nazwał go pedagogicznym grukiem i wspominał go później jako rodzaj klucza do innych gruków.
Poezje Kumbela Kumbella przetłumaczone zostały na wiele różnych języków, wydrukowano ponad 1,5 miliona kopii jego wierszy. Niewielkie gruki należą do wszystkich, zgodne z początkową intencją Pieta Heina.
Tworzenie harmonii w matematyce: Superelipsa Równolegle do pracy poetyckiej, Piet Hein zdecydował się znaleźć absolutnie harmonijny kształt fizyczny. Zgodnie z matematyczną intuicją najpierw znalazł kształt, a potem go wyjaśnił. Jego superelipsa miała rozwiązać podwójny kontrast pomiędzy kołem i kwadratem oraz między elipsą a prostokątem. Przy pomocy matematyki odnalazł harmonijną figurę geometryczną, która została użyta po raz pierwszy w dużej skali do rozwiązania problemu planowania miasta w Sztokholmie. Na prostokątnym placu w centrum Sztokholmu, długim na 200 metrów, spotkać się miały na gigantycznym rondzie dwie drogi szybkiego ruchu. Rozwiązaniem było zastosowanie superelipsy zarówno w stosunku do placu, jak i do ronda przy nowym Sergels Torg. Później superelipsa stosowana była w Kanadzie, Francji, Japonii, USA i Meksyku jako rozwiązanie wielu konstrukcji w dzielnicach mieszkaniowych i centrach sportowych, np. w Olympic Stadium w Mexico City.
Również jeśli chodzi o produkcję mebli, superelipsa okazała się wielu przypadkach dobrym rozwiązaniem – szczególnie popularna stała się przy projekcie Pieta Heina dotyczącym blatów stołów.
W trójwymiarowej wersji superelipsa była używana w metalowych wersjach rozmaitych gier planszowych, schładzaczach napojów i piłce antystresowej. Szczególnie to drugie zastosowanie doczekało się ogromnej rozpowszechnienia w latach 70-tych.
